nefret patlaması

İçinden koptuğunda parçalarca,yıllardır patlamamış ve külleri bile Hiroşima etkisi yapacak bir bomba oluyordu O.bir atom oluyordu benim için,gözle göremeyeceğim kadar küçülüyordu aklımda. Ve elektronlarına ayırıyordum O’nu. Yörüngesinden uzaklaşıyordum.imgesellikler toplamından öteye gitmiyordu zaman ve ben dizinde uyuduğum rüyayı topuklarımı yere vura vura terk ediyordum.

Anlık öfke değil,anlarımın toplamı onunla bir hayat olmuşken,tamamını bir hiçle ,bir hiç için geçirmişken. Kim yıkılmaz ki en değerlisinin gözünde yok olduğunda,en değerlisi olmayacağımı anladığım bir gözde anlıyorum bunu .. ve hiç ediyorum,piç ediyorum bırakıyorum..

Sen bana ol dedin ,ben sana öl diyemiyorum. Oysa kalman anlamına gelmiyor hiçbir sözcük. Ölme de kalma da…