biz'e

Ç/abası büyük geliyordu üzerine. Küçücük ağzına o tebessüm büyük geliyordu. Bu yüzdendi dudaklarının çatlak ve kenarlarının daha geniş oluşu. Ha gayret bu kez gülümseyeceğim yakışacak derken, düşüveriyordu yüzünden. .

Islatmayı çok seviyordu,kaygan zeminde daha çabuk yayılır derdi ya balıkçı, ağladıkça gülüyordu işte.. herkes ağlatsındı onu, herkes üzsündü..duygu sömürüsü değil çünkü sömürülecek duygular zaten onun kaldıramadıklarıydı..

Yel değirmenlerini gördü bir gün, yürüdü,çöldeki serapmışcasına yürüdü. Yel değirmenleri gel diyordu.. ve bağırıyordu önündeki kadın: “tüm keşkeleriniz alınır ve iyikilerle sorgusuz sualsiz takas edilir”. Islak gözlerinin nemini kuruladı ve tekrar baktı,ne seraptı ne hayal ne de iskambil kağıtlarından yapılmış üflesen uçacak bir düş..
Her şey gerçekti.. yalpalayarak koştu sancho panza koştu rosiyi ve don kişot’u da aldı..ardından tüm masal mahallesini..klavyesiyle masal anlatmak için kullandığı parmaklarını şimdi umut değirmenine döndürüyordu don kişot.. orada diyordu..keşkesini alan gelmişti işte.

Ve sonra her şey olması gerektiği gibi oldu.. ç/abasına gerek kalmadan umudu buldu bizimki. Öyle güzel şeyler oldu ki, kimse gerçekle hayali birbirinden ayıramadı. Çünkü tüm hayaller gerçek oldu.

Not/a: bunu bi Edith piaff yaptı bir de BİZ..