-2

ne zaman kendini uzak kaldı kendinden,
içim arar oldu.
"zaman içi dolmadıkça ayırır yari yarenden,dostu dosttan"dedi.
geride kalan boşluğu yerine zaman dolduracak sandı
uzak,yağmurlu heyelanın bol olduğu yerde,
elinde kitabıyla gökyüzünü ve beni görmediği duvarlarının arasında.
yanıldı.
eminim biliyor böyle olmadığını,
bana söyleyen de kendisi..
hiçbir şey önemli değil ya kendimizden sağlığımızdan aklımızdan..
korur O kendini..bilir ne yapacağını akıllıdır o.
benimki de laf işte,
özlemekten saçmalıyorum diye bazı..

önce adımları seyrekleşti kente,
sonra sesi kısıldı ahizenin diğer ucunda..
adım bile daha az geçiyor artık belki de.
alınganlık değil ki bu
anılmamazlık.
herkesin içi kendine işte.
ne diyorsam ben;
kendime diyorum.
"sus" diyorum
"us" diliyorum.
dilimi yutuyorum,
anlatamıyorum.